แว่นกันแดดทรงคลาสสิกใส่กับชุดทางการได้ไหม และถอดเมื่อไหร่
1 ตุลาคม 2569

เล่ากันว่าแว่นกันแดดทรงหยดน้ำเริ่มจากของใช้ของนักบินที่ต้องมองฟ้าจ้าๆ นานหลายชั่วโมง ก่อนจะลงมาอยู่บนใบหน้าผู้ชายทั่วไปจนกลายเป็นทรงคลาสสิก ทุกวันนี้คำถามจึงไม่ใช่ว่าแว่นกันแดดเข้ากับสูทหรือเปล่า แต่อยู่ที่ว่าใส่ทรงไหน และใส่ช่วงไหนของวัน
ใต้แดดเมืองไทย แว่นกันแดดเป็นของจำเป็นพอๆ กับร่ม ผู้ชายที่ใส่สูทไปงานกลางแจ้งไม่ต้องเลือกระหว่างความเรียบร้อยกับการถนอมสายตา ขอแค่รู้จังหวะ
ใส่แบบนี้
ทรงที่เรียบและไม่ใหญ่เกินหน้า ทรงหยดน้ำกรอบโลหะบาง ทรงเหลี่ยมมุมมนกรอบหนาพอดี หรือทรงกลมเล็กน้อย เป็นทรงที่อยู่กับปกเสื้อนอกและเนคไทได้โดยไม่แย่งสายตา
สีกรอบเข้มหรือลายกระ กรอบดำ น้ำตาลเข้ม และลายกระสีน้ำตาลเข้ากับสูทกรมท่า เทา และน้ำตาลได้แทบทั้งหมด กรอบโลหะสีเงินหรือทองควรเลือกให้ไปทางเดียวกับหัวเข็มขัดหรือนาฬิกา จะดูตั้งใจมากกว่า
เลนส์สีกลางๆ เทา เขียวเข้ม หรือน้ำตาล ไม่สะท้อนแสงจนเห็นเงาคนตรงหน้า
ใส่ในช่วงที่อยู่กลางแจ้งจริง ระหว่างเดินจากรถเข้าตึก รอคิวถ่ายรูปกลางลาน หรืองานพิธีภายนอกที่ผู้จัดไม่ได้ขอให้ถอด ถ้าคุมโทนกับหมวกได้ด้วยยิ่งดี เช่นเฟดอร่าปีกพอดีที่เลือกไว้สำหรับวันแดดจัด ใส่คู่กับแว่นกรอบสีเดียวกับแถบหมวกจะดูเป็นชุดเดียวกัน
เลี่ยงแบบนี้
ทรงกีฬาโค้งรอบหน้า เลนส์ปรอทสีสด ใช้ดีตอนปั่นจักรยานหรือตกปลา แต่ไปอยู่บนสูทแล้วดูเหมือนแวะมาจากสนาม
โลโก้ใหญ่ตรงขาแว่น เครื่องประดับในชุดทางการทำงานดีที่สุดเมื่อไม่ส่งเสียงดัง หลักนี้ใช้กับของประดับชิ้นเล็กที่ผู้ชายใส่คู่สูททุกชิ้น แว่นก็เช่นกัน
เกี่ยวแว่นไว้กับปกเชิ้ตหรือกระดุมหน้าอก ทำให้ปกเชิ้ตย้วยลงข้างหนึ่ง และเนคไทเบี้ยว ที่เก็บที่ดีกว่าคือกระเป๋าด้านในเสื้อนอก ซองแว่นแบบแบนในกระเป๋าข้าง หรือถือไว้ในมือชั่วครู่ ถ้าจำเป็นต้องพักไว้ด้านนอก กระเป๋าบนอกเสื้อนอกพอได้ แต่ให้ขาแว่นพับเรียบ อย่าให้ห้อยออกมา
ใส่ต่อในจังหวะที่ควรถอด เมื่อเข้าในอาคาร เมื่อเดินไปทักทายและไหว้ผู้ใหญ่ เมื่อพิธีเริ่มต้น เมื่อจับมือคุยกับคนที่เพิ่งเจอ หรือเมื่อมีการถ่ายรูปหมู่อย่างเป็นทางการ การมองเห็นดวงตาเป็นส่วนหนึ่งของความสุภาพ ถอดแล้วเก็บให้เรียบร้อยก่อนเดินเข้าไป ไม่ใช่ถอดค้างไว้บนหัว
ใส่กับเนคไทลายจัดและกรอบสีสดพร้อมกัน ถ้าวันนั้นตั้งใจให้เนคไทลายแถบสโมสรหรือสีสดเป็นจุดเด่น แว่นควรถอยไปเป็นกรอบเข้มเรียบ ให้มีจุดเด่นแค่จุดเดียว
เหมาะกับใคร ไม่เหมาะกับใคร
เหมาะกับคนที่ต้องเดินทางกลางแดดในชุดสูทบ่อย เช่น ผู้ที่ทำงานภาคสนามแล้วต้องเข้าประชุมต่อ แขกงานแต่งกลางสวน หรือพ่อที่ต้องพาครอบครัวไปเที่ยวกลางแจ้งในวันที่ใส่เสื้อนอกมาด้วย อย่างวันที่พาเด็กๆ ไปดูช้างเป็นครั้งแรกในทริปเชียงราย ซึ่งแดดช่วงสายจัดกว่าที่คิด แว่นกรอบเข้มสักอันช่วยได้มากโดยไม่ต้องเปลี่ยนลุค
ไม่เหมาะกับงานที่อยู่ในอาคารตลอด งานไว้อาลัย หรือพิธีที่ต้องสบตาผู้คนเป็นหลัก ในงานแบบนั้นแว่นกันแดดควรอยู่ในซองตั้งแต่ลงจากรถ
ทรงแว่นขึ้นกับโครงหน้าแต่ละคนมาก ลองหลายทรงที่ร้านแว่นพร้อมใส่เสื้อนอกตัวที่ใช้บ่อยไปด้วย แล้วขอให้ช่างแว่นช่วยดูว่าขาแว่นและแป้นจมูกพอดีหรือยัง จะได้อันที่ใส่สบายและเข้ากับชุดจริงๆ